Eskişehir’de doğdu. İstanbul Kız Lisesi’ndeki öğrenimini yarıda bırakarak muhasebe memurluğu (1969–1965), Varlık ve Bir Yayınevlerinde düzelticilik yaptı. Adnan Özyalçıner’in eşi. Sanat Dünyası, Beşgen, Elif, Yeni Ufuklar, Yeditepe, Türk Dili, Sosyal Adalet ve özellikle Varlık, Türkiye Yazıları, Sanat Emeği dergilerinde yayımladığı şiirlerle tanınan Sezer yetiştiği yıllar «yaşamın zor, çileli, haklı ama ezik, güzel ama yasak yerlerinden aldığı konuları işlerken en güzelle en kolayı yan yana, diz dize verme» alışkanlığından (Rauf Mutluay) kendini kurtardığı zaman toplumcu gerçekçi şiir çizgisinde yeri olabilecek bir düzeye ulaştı. Kadın kişiliğine, analık duyarlığına bağlı temaları işlerken iç ve dış özellikleriyle kendine özgü bir şiir kurmayı başardı.

            (Kaynak: Şükran KURDAKUL, Şairler ve Yazarlar Sözlüğü, İnkilap Kitapevi Yayını, 6. Baskı)  

İŞTE BÖYLE!...

Zonguldak’ta Raman’da

Ağaçlar çiçeğe duranda

Unutup yorgun kazmaları

Türkü yakıyorum ay ışığında

Keser ışıltısını altının

Bir damla kan

Alnından kopan bir damla

Tutuşur ocakta

Kıpırdar camında lambamın

Vardiya dönüşü yol ortasında

Keser ışıltısını bir damla kan

Lambamın

Yarın

Yarın

Hangisine değdi candarma tetiği

Nişan yüzüklerine bakamıyorum

(YASAK 1966)

KARA TÜRKÜ

Dün Zonguldak’ta vurdular beni

Üç kere vurdular

Üç yerimden

Tüfekler yanlıştı ben yanlıştım

Uyanmaktı büyümekti istediğim

Susamıştım

Dün Zonguldak’ta vurdular beni

Üç kere can verdim üç esmer elde

Ben grevi ne bilirim

Ne bilirim kanunu

Ben miyim zam üstüne zam yapan maaşına-mecliste

Üçü de bizim sancaktandı candarmaların

İşte Ali Hoca’nın Duran

İşte Çopur Hakkı

Dul Fadiğin Hasan işte

“Uf “ demeden vurdular

Üç güllü

Üç sarı kız

Üç köy kanadı göğsümde

(YASAK 1966)