Erzincan 'da doğdu. İlk ve ortaokulu çeşitli şehirlerde okuduktan sonra Kayseri lisesine girdi. Bu lisenin son sınıfından Zonguldak Yüksek Mühendis mektebine geçti. Okulu bitirince (1932) mesleğiyle ilgili çalışmalarda bulunmak üzere Fransa' ya gönderildi. Dönüşünde İktisat Bakanlığında görev aldı. Halk evleri müfettişliği yaptı. (1935 – 1939 ). Erzincan'dan milletvekili seçilerek parlâmentoya girdi (1941). Çok partili hayatın ilk dalgalanış yıllarında C.H.P milletvekilliğinden istifa ederek (1947) Robert Kolejinde öğretmenliğe başladı. Şadırvan adlı sanat dergisini kurdu. (1 Nisan - 25 Kasım 1949), 27 Mayıs 1960'dan sonra toplanan kurucu meclise üye seçildi. TRT Yönetim Kurulu Başkanlığı, Akbank 'ta müşavirlik gibi görevlerde bulundu. İlk şiiri Zonguldak’ta yayınlanmakta olan "Yeni Zonguldak" gazetesinde yayınlandı. "Hayat", "Muhit", "Varlık", "Yedigün", "Ülkü", "Yücel", "İnkılâpçı Gençlik", "Millet", "Doğu Şadırvan", "Türk Dili" (1928 – 1968) dergilerinde yayımlanan şiirlerinde halk şiiri estetiğine bağlı biçimler içinde genellikle ulusal coşkuları yansıtmak istedi.
Eserleri: Erciyes' ten Kopan Çığ (Şiir,1932), Çoban (Manzum Oyun, 1932), Burada Bir Kalp Çarpıyor (Şiir, 1933), Atilla (Manzum Oyun 1935), Hür Mavilikte (Gezi Notları, 1947), Dolmabahçe’den Anıt Kabir’e Kadar (1955), Kur'an-ı Kerimden İlhamlar (1966), Benden içeri (Şiir, 1966), Battal Gazi Destanı (1968), Bugünün Diliyle Atatürk' ün Söylevleri (1968).
Kaynak: Atilla Özkırımlı - Türk Edebiyatı Ansiklopedisi - Cem yayınevi - İstanbul 1982
Şair
Behçet
Kemal Çağlar
1969'da hayatını kaybetti.
İlk okul yıllarında bile şiir ezberlemeye ve okumaya meraklı olan Behçet Kemal'e öğretmenleri okulun bahçesinde yüksek bir yere çıkararak babasının ezberlettiği şiirleri okuturlardı.
1916'nın sonbaharında babası Kudüs Ziraat Müdürlüğü'ne tayin edilince birkaç ay Kudüs'te kaldı. Kudüs'ten Kayseri'ye gelen Behçet Kemal, ilk, orta ve lise tahsilini Kayseri'de yaptı.
1925'te sınavla Zonguldak Maden Mühendis mektebine girdi ve 1929'da yüksek maden mühendisi olarak mezun oldu. Maden Tetkik Arama Enstitüsü merkez mühendisi olarak Ankara'da göreve başladı.
Halkevlerinin açılışında yazdığı ve şahsen rol aldığı 'Çoban' ve ardından yazıp ve oynadığı 'Ergenekon' piyesleri dolayısıyla Atatürk'ün dikkatini çekti. Böylece yazarlar ve politikacılarla yakın ilişkiler kurdu, hepsinin sevgi ve takdirini kazandı.
1935'te Halkevleri müfettişi olarak görevlendirildi, bu görev ile yurdun her tarafını dolaştı. Halk şiirleri ve halk sanatı ile yakından ilgilenmek fırsatını buldu. 1949'a kadar Erzincan milletvekilliği yaptı.
Atatürk devrimlerinden ödün verildiği gerekçesiyle milletvekilliğinden istifa etti. Daha sonra sırasıyla Robert Kolej'de öğretmenlik, TRT Yönetim Kurulu Başkanlığı, Akbank Neşriyat Müdürlüğü, TRT Program Uzmanlığı görevlerinde bulundu.
İlk şiiri arkadaşlarıyla çıkardıkları 'Hep Gençlik' dergisinde yayımlanan Behçet Kemal, daha sonra 'Türk Yurdu' ve 'Hayat' dergilerinde göründü. 'Ulus'ta yayımlanan kimi şiirlerinde Ankaralı Aşık Ömer adını kullandı.
1949'da 'Şadırvan' dergisini çıkardı. İstanbul Radyosu'nda, 27 mayıstan önce ve sonra, aralıklı olarak 'Şiir Dünyamız' programını yönetti.
Behçet Kemal'in şiir biçim ve öz olarak iki kaynaktan beslenir: Halk şiiri ve Atatürkçülük. Giderek ulusal duyguları dile getiren deyişleri ve yurt güzellikleri bile bu özle belirlenir. Hecenin olanaklarını, en yüksek sesi verebilmek için zorlar. Birey için değil, kalabalıklar içindir şiiri.
-Dünyanın en büyük ölmezine-
Ufkunda doğacağım, ufkunda batacağım;
Asırlarca yazsam hep seni anlatacağım.
Ben de giyersem eğer bir gün deha tacını
"İstersen çiğne" diye önüne atacağım...
Söndüğünü görsem de bin "meşale emel"in
Ebediyet yolumuz, öyle elimde elin...
Ak düşen saçlarınla nur kattığın heykelin
Hamuruna harç diye kanımı katacağım.
Yansam da masalların "Aşık Kerem"i gibi,
Bu aşk ölmez öyle her gönül veremi gibi!
Şöhretin okyanuslar aşarken gemi gibi;
Ben dalga gibi ayak ucunda yatacağım
Asırlarca yazsam hep seni anlatacağım!
Elin kokusuz, yapma gülünden
güzel gelir,
Bana bizim bahçede boy atacak çalımız.
Yabancı
tezgahlarda boy boy kolay dokunan
Paspaslardan güzeldir el emeği
halımız...
Yüz vermem yabancının çeşit çeşit rengine
Bayraklaşır
gözümde beyazımız, alımız...
Ne frenk elmasına, ne arap
hurmasına
Muhtaç etmez ki bizi meyve dolu dalımız...
Gerçekten daha
gerçek, güzelden daha güzel,
Ker karışı hazine bizim yurt
masalımız.
Arıca birlik olup çalışmayı bildik mi
Petekleri
doldurur mis kokulu balımız...
Keçe olsa yabanın ipeğinden
güzeldir,
Bizim yerli malımız, bizim yerli malımız...
Aşkın ile düştüğüm yurda
ben,
Bir hız ile ulaştım tâ Bayburt'a ben.
Bana hiç tanıdık çıkmadın
orda,
Doğrulup yüzüme bakmadın orda.
Yalvardım, yakardım,
köpürdüm taştım
Bir gece rüyamda sana ulaştım.
Dedim: Çoruh! İnsafa
gel, dine gel!
Demedin mi bana: "Artvin'e gel!"
Uçtum
hasretinle, döndüm kuşa ben,
Geldim "Yalnızçam"a, "Ardanus'a"
ben
Hani vaatlerin? Nerdesin Çoruh!
Hala boynu bükük, yerdesin
Çoruh!
Kalkın, şahlan, beni al da sonra in...
Halinizi seyre
çıkmış Artvin;
Çamlar sisten çıkmış sesini kısmış,
Evler ayağının
ucuna basmış.
Birikmiş yamaca hepsi üst üste...
Hepsinin kulağı
sendeki seste!
Senin hasretinle yandım yıllarca
Dur bir gönülüne
seslen bir parça.
Bizim kaynağımız aynı dağlardır.
Beni
anlayacak başka kim vardır?
Benden de içer bu avare güruh
Sen varsın
derdimden anlayan, Çoruh!
Al benden gönlümü, ummana ersin!
Adım
Çağlar diye belki gülersin:
Suyuma damlayan bir gözyaşın
yok,
Mecranda inci yok, sabır taşım yok.
Yaydığım çakıldır,
götürdüğüm kum,
İnsan kılığına girmiş Çoruh'um...
Kan içimde çağıl
çağıl akmada,
Tarih geçip, beni boş bırakmada.
Kıyıdan ilk defa
ok atan bende.
"Otlukbeli'nde" at oynatan bende;
Sende gölgesi var,
bende eseri,
Birbirine düşen nice Türk eri,
Vicdan azabını
çekerler bende;
Kalan er bendedir, kaçan er bende;
Bir gözüm
yaşlıdır, bir gözüm kanlı.
Benim Akkoyunlu, benim Osmanlı;
Sana
dökülecek bir kederim var,
Selam yollayacak kimselerim var.
Ben gibi
aşina seyrek bulunur,
Bana seslenmeden geçemezsin,
dur!
Kaç oyuksuz mihrabı kaya sanıp
geçmişim,
Kaç zemzemi serince bir su deyip içmişim,
Minber
sahanlığını yayla sanıp kaygısız,
Seccadeyi ot diye çiğnemişim
saygısız.
Gözüm birden açıldı hem düne, hem yarına
Dayayınca alnımı
Ağrı'nın karlarına;
Hidayetin ışığı erişti gören köre;
Gözlerimin
önünde belirdi birden bire
Üç yanım diz çökmüş, el açmış sular
saran,
Dağ dağ minberleriyle bir yandan Hakka varan,
Üstüne gök
kubbenin çatıldığı tapınak,
Eski boy boy göçlere bağrını açan
konak.
Yiğitliğin kulesi, güzelliğin kumaşı,
İnsan yaratışının tarih
boyu potası
Harcı insan kanıydı, tozları insan külü,
İçi dışı
tütsülü, suyu seli büyülü...
Ya taş kesilip onu dinlemek
istiyorum,
Ya dağdan dağa şöyle ünlemek istiyorum:
Ey yıldızlı
fistanlar, ey topraklı mintanlar,
Ey bire on başaklar, otlar, dağlar,
bostanlar
Ve daha sık boy atan destanlar diyarı hey!
Ey ilk
büyük insanı doğuran ilk ananın.
Ey çilenin, cefanın, güvenişin,
inanın,
İnce minarelerle Sinan'ın diyarı hey!
En uysal
barışların, en çetin hamlelerin,
Oyalı sütunların, abide
cümlelerin,
Nefi'nin, Mevlana'nın, Homer'in diyarı hey!
Ey
şehrâyin geceler, İrem bağı sabahlar.
Yunuslar, Köroğlular, Seyraniler,
Emrahlar,
Eşsiz sevaplar, eşsiz günahlar diyarı hey!
Ey
sebiller, kubbeler, hanlar, kervansaraylar,
Yola düşen gölgesi zafer
olan alaylar,
Ey sinsinler, horonlar, halaylar diyarı
hey!
Halılar, telkâriler, çiniler, kadifeler;
Keloğlanlar,
adsızlar, Alperenler, efeler,
Gönlünün koltuğunda kafalar diyarı
hey!
Ot görmemiş bozkırlar, kat kat yeşil yamaçlar,
Anadan doğma
keller, topukta sırma saçlar
Keskin dertler, kestirme ilaçlar diyarı
hey!
Ey ciritler, kalemler, oraklar, yatağanlar;
Ey turnalar,
şahinler, ibibikler, doğanlar;
Selce taşıp rahmetçe yağanlar diyarı
hey!
Ey mısır koçanından kırılan inci dişler,
Ey en derin
bilgiye taş çıkartan sezişler,
Ey dile gelmiş kurtlar ve kuşlar diyarı
hey!
Tanrı yeşili zeytin, çoban yeşili söğüt,
Halk türküsünde
isyan, atasözünde öğüt,
Ey gümüş, kömür, demir ve kükürt diyarı
hey!
Kız gibi ceylanların, ceylan gibi kızların,
Ötmez olmuş
kuşların, ötüp duran sazların,
Ve sözün kısacası; Bizlerin diyarı
hey!
Çanakkale derler yokken
hesapta,
Mahşerin dünyada kurulduğu yer,
Çanakkale derler topraktan
kapta,
Şehitlik şerbeti verildiği yer.
Bayrakların karışması
kanlara,
Kılıçların kükremesi kınlara,
Yanık bağırlara, ak
alınlara,
Çelik yağmurunun çevrildiği yer.
Ejder ateş salan
arslan böğrüne,
Timsah diş saplayan insan bağrına
İstanbul denilen
canan uğruna,
Yüz bin canın yere serildiği yer.
İstanbul’un
gözler dolu baktığı yer
“Yavrularım!” diye ağıt yaktığı,
Dere dere
yakut kanın aktığı,
Yiğit harmanının savrulduğu yer.
Parıldarken
vicdanda din misali,
Direnirken şol Sedd-i Çin misali,
Tırpan girmiş
körpe ekin misali,
Sıra sıra erin devrildiği yer.
Gelsin Aşık
Ömer hisse kapmaya,
Toprak secdade de yurda tapmaya,
Çanak, çömlek
değil Vatan yapmaya,
Toprağın al kanla yoğrulduğu yer.
BEHÇET KEMAL ÇAĞLAR 'IN
"ANKARA DOSTLARINA ARZUHAL"
İSİMLİ KENDİ EL YAZISI İLE YAZDIĞI ŞİİRİ.
ISLAK MÜRKKEP: 20 x 32 cm
